برای آنکه دید… .

دنیامون که دور شد، حرفهامون در آستنای تموم شدن بود ،که دخیل بستیم به خاطرات مشترکمون، حالا هربار همون خاطرات رو مرور مبکنیم ،میخندیم بدون وقفه ،بدون تکرار ،همان مزه ی دله رفاقتمون… .

در ستایش همین رفاقتمون

وقتی که خاطرهایت بیشتر از خودت زندگی می کنند.

انار همون انار بود

همون رنگ همون بو و شاید داخلش همون مزه، نمیدونم. اما آیا این همون انار خونه ی عزیز هست؟ همونیکه هرسال پاییز به هر خونواده ای یک انار میداد و برای من همون سمبل پاییز بود. هربار که میرفتم هنوز نرسیده بود و واژه ی صبر شاید اونجا معنا میشد اما خب برای منه بچه صبر معنایی نداشت و خب مامان از بزرگیه حیاط عزیز و درخت های دیگه میگفت حالا شدن اتاق عقبه، اسم اتاقش عقبه بود چونکه عقب بود! به همین سادگی. حالا باید گالریمو چرتکه بزنم تا شاید بتونم عکسی از زمان حال ( حال یعنی پارسال دوسال سه سال پیش) پیدا کنم، پیدا می کنم!؟ نمیدونم. انار رو دیدمو…. .