در آستانه ی پیری

میگن اگه از موهای سیفیدتو از ریشه بکنی بیشتر و بیشتر میشه...

آبی بود مثل آسمان که " پارسیان او را آسمان نام کردندیعنی ماننده ٔ آس از جهت حرکت او که گرد است" و این روز و شب برای من می گذشتن همچون آسمان ... .

رویاهام که سبز بودن می رویند و می رویند و باز و دوباره می رویند .... .

و کابوس هایم قرمز ، به رنگ خون در سفیدیه چشم هایم، به قولی " نه خواب راحتی داشتم نه مایلم به بیداری" ... .

و هزاران احساس با هزاران طیف رنگیه متفاوت

حالا میبینم سفید شدن این موهایم حکایت نبودن همه ی این طیف های رنگیس از آبیه روزهای رفته ام تا سبزی رویاهای پژمرده ام و کابوس های قرمزم ... .

پ ن : رنگ سفید با ترکیب رنگ های دیگر به وجود نمی آید، بلکه به معنای عدم وجود رنگ هاست.